ใช่การขอบคุณรึป่าว

ตั้งแต่เปิดเทอมนี้ผมได้สนิทกับหัวหน้าห้องผมมาก เธอเป็นคนน่ารัก อยากบอกเลยว่านั่นแหละสเป็คผม แต่ผมมันจีบสาวไม่เป็น ก็ได้แต่นั่งรถเมล์พาเธอไปส่งที่บ้าน
อยู่มาวันหนึ่ง ผมบอกเธอว่า "วันนี้เดี๋ยวเราไปส่งนะ" แต่พอตกเย็นผมดันลืมเรื่องที่บอกไว้ซะสนิท ผมรีบกลับมาที่บ้าน แล้วก็ดูทีวี แต่กว่าจะนึกขึ้นได้ว่าลืมไปส่งเธอนั้น ก็ปาเข้าไป 2 ทุ่มแล้ว ผมเลยปล่อยให้เป็นหน้าที่ของโชคชะตาที่จะลิขิตต่อไป
วันรุ่งขึ้น เธองอนผมใหญ่เลย ไม่พูดด้วย ไม่สบตา เรียกไม่หัน ผมไม่เคยเจอแบบนี้ด้วยสิ เลยไม่รู้ทำไง ตอนพักกลางวัน เพื่อนผู้หญิงของเธอคนนึงเดินมาหาผม แล้วก็บรรเลงบทด่าใส่เลย อาทิ "เมื่อวานทำไมไม่ไปส่ง...(หัวหน้าห้อง)ล่ะ เธอรอตั้งครึ่งชั่วโมงแน่ะ คนไม่มีความรับผิดชอบ" ดังนั้นผมจึงขอโทษไป แต่เธอก็ไม่สนใจอยู่ดี พอมาถึงการเรียนในภาคบ่าย ห้องผมต้องเรียนวิชาวิทยาศาสตร์ และทำการทดสอบไบยูเรต ซึ่ง 1 ในสิ่งที่ใช้ทดสอบนั้นคือ โซเดียมไฮดรอกไซด์ หรือโซดาไฟ สารนี้ถ้าสัมผัสโดยตรงจะปวดแสบปวดร้อนมาก ด้วยความบังเอิญหรือพรหมลิขิตก็ไม่รู้ ในขณะที่ทดลองนั้น หลอดทดลองที่ใส่เจ้าสารนี้มันหล่นจากโต๊ะไปทางเธอ ผมกล้วว่าเธอจะเป็นอะไรไป ด้วยความที่เป็นลูกผู้ชาย จึงคว้าหลอดทดลองนั้นด้วยมือขวา ทำให้โซดาไฟในหลอดทดลองกระฉอกมาราดใส่มือผม ผมแสบมาก จนร้องซะลั่นห้อง เธอรีบมาดูอาการผมเลย และถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นห่วงว่า "เป็นอะไรรึเปล่า" ผมล่ะซึ้งจริงๆที่เธอพูดกับผม ผมเลยเลยใช้โอกาสนี้เป็นการขอโทษเลย จึงพูดว่า "เมื่อวานเราขอโทษนะ ที่ไม่ได้ไปส่ง" เมื่อได้ยินแบบนี้เธอถึงกลับอึ้งไปสักพัก แล้วก็บอกผมว่า "บ้า ห่วงตัวเองก่อนเถอะ เดี๋ยวมือขาดหรอก" จากนั้นก็ยิ้มนิดๆ ผมก็ยิ้มด้วย และทุกคนในห้องก็ปรบมือ เอ้ย ไม่ใช่ และเพื่อนๆก็หามผมไปห้องพยาบาลแล้วทำแผล
เลิกเรียน ผมก็ไปส่งเธอที่บ้าน พอผมจะหันหลังกลับ เธอก็เรียกให้ผมหยุดและวิ่งมาหาผม จากนั้นก็โดดหอมแก้ม (อื้อหือ สุดยอด)

มันจะเกินไปป่าวเนี่ย ผมก็แค่ช่วยเพราะเป็นห่วงเท่านั้น สาบานได้ตอนช่วยนั้นไม่ได้คิดอะไรเลย ผมว่ามันคงเป็นการขอบคุณมั้ง อิอิ