ก็ไม่อยากเป็นอย่างนี้หรอก(Mr.clean)

เราเห็นกันมา 4 ปีแล้ว อยู่ห้องเดียวกัน แต่เราไม่สนิทกับเขา เราสนิทกับเพื่อนคนอื่นๆ มากกว่า จนเมื่อม.2 ในห้องเราเริ่มเหลือน้อยมาก คือ ตอนป.5อ่ะ 45คน ก็อยู่กันมาเรื่อย จนม.2 เหลือ27คน อ่ะนะ เพื่อนมันก็บอกเราว่า แกล้งๆเอ็มมันหน่อย ทำเป็นชอบมัน เพราะมันเพิ่งอกหักมา อยากรู้อ่ะมันจะทำงัย เราก็เออ สนุกว่ะ แล้วเราก็แกล้งแซว แกล้งเข้าไปช่วยเวลาที่ เขามีงานอะไรประมาณนี้ เราน่ะเลิกกับแฟนมาเกือบปีอ่ะ ก็เลยเหงาๆ พอได้คุยกับเคามันก็เออ เขาก็ดี รู้เค้ารู้เรา เพราะเห้นกันมาหลายปีแล้ว เขาก็มาขอคบกับเรา เราก็ตกลง เราเป้นคนไม่หวาน แข็งๆ คิดอะไรก็พูดไปอย่างนั้น เอาใจใครก็ไม่เป้น(เนี่ยคือสาเหตุที่ใครๆก็ทิ้งเรา มีคนบอก) เราก็คบกันมา มีอะไรก็พูดให้กันฟัง มีปัญหาก็ช่วยกันแก้ เรารักเขา เขาก็รักเรามาก เรารู้ ตลอดเวลา 3เดือนที่ตกลงกัน ขาไม่เคยล่วงเกินเราเลย ถ้าใครไม่รู้ก็จะบอกว่า เรากะเขาเป้นเพื่อนกันธรรมดา เราสัญญากันว่า เราจะไม่โกหกกัน จนวันหนึ่งเราตัดสินใจมาเรียนที่กรุงเทพ เพราะบอกปัดน้ามาหลายปี
วันนั้นเราจำได้ วันปิดเทอมม.2 15มีนาคม 2550เรารีบมาที่โรงเรียนเพื่อส่งงานที่ค้าง เรามานั่งทำงานที่เหลือเล็กน้อยกับเพื่อน แล้วเค้าก็เดินเข้ามา มานั่งลงใกล้ๆกับเรา มองหน้าเรา ซักพักก็นอนลงกับพื้น เขาเอามือมาจับมือเรา แล้วกุมไว้แน่น และบอกว่า "อย่าไปเลยนะ" แต่เราตัดสินใจไปแล้ว เราเปลี่ยนไม่ได้ พองานเสร็จเราก็จะเอางานไปส่ง เราก็จะลุกเดิน เขาก็ลุกตาม มือก็ไม่ปล่อย เขาเดินนำเราไปที่ประตูห้อง แล้วปล่อย เขาก็เดินออกไปนั่งหน้าระเบียงห้อง เราเดินไปส่งงาน เพื่อนๆกฌตะโกนบอกว่า กลับมาลาเอ็มมันด้วยนะ พอเราเอางานไปส่ง เราก็เดินไปที่รถ เพื่อกลับบ้าน โดยไม่หันไปมองข้างหลังอีกเลย หลังจากนั้น ทุกๆ 2เดือนเราก็จะโทรไปหาเขา จนวันที่ 29 ธันวาคม 2550 เราลบเบอร์เขาทิ้ง ซิมเราก็มีปัญหา เราเลยติดต่อกันไม่ได้ ประมาณเดือนมีนาเราเหงามาก และคิดถึงเขาจัด ไม่มีใครเหมือนเขาเลย ไม่มีใครเข้าใจเรา ไม่มีใครยอมเราเหมือนเขา เดือนมีนากลางเดือน เราได้กลับไปต่างจังหวัด เราเจอเค้า แต่ไม่ได้พูดอะไร เขามาหา แต่ท่าทีของเราคงแปลกไป เขาก็คิด และเขาก็ไม่คิดจะติดต่อเราอีกเลย วันนีนเขาเหมือนเดิม ไม่มีใครใหม่ เขายังถามหาเรากับเพื่อนอยู่ทุกวัน จนวันนี้ วันที่เขามีปัญหา เราไม่ได้ช่วยเขา ไม่ได้อยู่ข้างเขาอย่างเดิม จนเราจะไปเป็นเหมืนเดิมไม่ได้ เรามีคนอื่นแล้ว