ถึงจะไม่อยากร้องไห้แต่ก็ต้องร้องอยู่ดีแหละ

มันเป็นเรื่องที่เกิดมาไม่นานนี่เอง ตอนที่เราเรียนวิทย์อยู่นะ ครูบอกว่า คนที่ทำข้อสอบไม่ได้แสดงว่ามันโง่ โง่มากด้วย ไม่สมที่จะมาเรียนห้องนี้ แล้วเราก้อเสริมว่า แล้วครูไปด่าพวกเขาทำไมล่ะ พอพูดเสร็จครูก็ด่าแล้วตีที่หลัง เราขอบอกไว้อย่างหนึ่งนะ ถ้าตีหลังนะมันจะกระทบไปถึงปอดกับไต ครูเราก็เป็นครูวิทย์ด้วย ก็น่าจะรู้ว่ามันอันตรายอ่านะ
และในที่สุดน้ำตาบ้าๆนี้มันก็ไหล ไม่ใช่เพราะเจ็บหรอก แต่ไม่เข้าใจที่ครูด่าเลย ทำไมต้องตัดคะแนนด้วย เรากลัวว่าคะแนนวิทย์ของเราที่ทอปมาตลอด จะต้องมาลดลงในเรื่องเล็กๆแบบนี้ด้วย เราห้ามตัวเองไม่ให้ร้องไห้ แต่มันก็ร้องออกมาอยู่ดี ตอนนั้นคณะกรรมการเรื่องโรงเรียนพระราชทานมาที่โรงเรียน เราต้องไปทำงานสีน้ำมัน ก็เลยไม่ได้ทำงานที่ครูสั่งไว้ มันเป็นงานเกี่ยวกับสูตรหาความหนาแน่นของม.4ม.5นู่น ขนาดแม่ของเรายังทำไม่ได้เลย ครูเคยบอกว่าถ้าไม่ส่งงานไหน ครูจะหักคะแนน งานค้างของเราก็เหลืออีกตั้ง3-4งาน คณิตด้วยเพราะว่าพอทำงานสีน้ำมันเสร็จมันก็ตอนเย็นพอดี ก็เลยไปเรียนคณิตไม่ทัน ก็เลยค้างอีก1งาน ตอนนี้ฉันคงถูกหักคะแนนจนไม่เหลือแล้วล่ะมั้ง
คงจะติด0หลายตัวเลยแร่ะ เฮ้อ ตอนนี้อยากตะโกนดังๆ แล้วกรี๊ดให้แสบคอด้วย อยากร้องไห้ดังๆ อยากให้มีประตูกลับไปในอดีต จะได้ตัดสินใจว่าจะทำงานสีน้ำมันมั้ย จะได้ไม่ต้องไปวาดรูปไปให้คณะกรรมการ เฮ้อ ยังไงมันก็แก้ไขไม่ได้แล้วแร่ะ คงไม่ได้ที่1เหมือนเดิมแล้ว คะแนนคงจะเหลือแค่89ล่ะมั้ง ตอนนี้ก็เพิ่งรู้ว่า เพื่อนที่คอยอยู่กับเราตอนเรียนพิเศษจะมาทรยศเรา ตอนที่เราโดนตี มันก็บอกว่าสมน้ำหน้า แล้วยังมาหาว่าเราน่ะ ฉลาดแล้วหวงความรู้ ที่จริงมันนั่นแหละที่หวงความรู้ เราอยากรู้ว่าจะมีทางแก้มั้ย อยากอยู่ม.1เร็วๆ แต่ก็ยังเหลืออีก1ปีกับหลายเดือน ช่วยตอบหน่อยนะ