โทดทีที่หายไปนานอันนี้ตอนที่2กับ3เจ้า รักแทบตายคุณชายของฉัน

ต่อมา
23 September เวลา 09.43 am

“ขี้เกียจซักผ้าโว้ย >[]<” ฉันตะโกนพร้อมกับขว้างแปรงซักผ้า
ตึง!!!!!!!!!!!!!!!!!
“เหลืออีกแค่ 2 วัน ก็เปิดเทอมแล้ว เวรๆๆ ไอ้ยัง มาซักผ้าให้หน่อย” ฉันตะโกน
“อะไรเนี่ย พี่มีสิทธิอะไรมาสั่งผมเนี่ย o_O!” ไอ้ยังเถียงอีกแล้ว
“เดี๊ยะๆมาเถียงพี่ได้ไง เด๋วปั๊ดแหน่ว -_-++”
“แหวะ! ทำหยั่งกับพี่สวยนักแหละ” ยังแลบลิ้นใส่
ทนไม่ไหวแล้วนะโว้ย เด็กสาววัย 16 ปี อย่างฉันทำไมต้องมาเจอกับปัญหาพวกนี้ด้วยนะ
“แม่จ๋า กลับมาเร็วๆน๊า >w<”ฉันพูดในใจ

เฮ้อ! วันนี้เหนื่อยชะมัด เหนื่อยเรื่องซักผ้า เรื่องทำแพนเค้กไหม้ แล้วก็เรื่องไอ้ยังเนี่ยแหละหนา โอ้ย! ชีวิตชั่งอาภัพอะไรอย่างนี้ Y_Y พ่อก็งานยุ่ง แม่ก็ไปสัมมนาที่ต่างจังหวัด โฮ! พ่อจ๋า แม่จ๋า กลับมาเด้ ( TOT )/
ช่วยเค้าด้วย แงๆ ชีวิตฉันเหลือแค่ 2 วัน ใครจะไปเตรียมตัวทันวะ ขี้เกียจเรียน ถ้าโดดเรียนก็โดนทำโทษอีก
ซวยแดกอะไรอย่างนี้ อุ้ย! ปวดฉี่ไปฉี่ก่อนนะ

2 วันต่อมา
25 September เวลา 06.30 am

“พี่ฮันนาสุดสวยตื่นได้แล้วครับ ^^” คำแรกที่ฉันได้ยินก่อนที่จะลืมตา อ้าว ลียังนี่เอง “ทำไมปลุกเสียงไพเราะจังวันนี้ ผีเข้าเหรอ ^^”ฉันล้อ “พี่อ่ะ -_-++ เดี๋ยวกลับเป็นอย่างเดิมเลย” “ล้อเล่งเอง ล้อเล่น เออ..วันนี้ต้องไปโรงเรียนใช่ปะ”ฉันถาม “น่ะสิ ไปเลยพี่ ไปอาบน้ำ แล้วมาทำกับข้าว” “ค่ะๆ คุณลียัง ดิฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”
เฮ้อ! จริงๆเลย ไอ้ยังเพิ่งพูดดีๆกับฉันเป็นครั้งแรกนะเนี่ย เฮ้อ! ไอ้น้องคนนี้ ผีคงเข้าจริงๆแล้วมั้ง
ฉันปั่นจักรยานไปที่โรงเรียนกับไอ้ยัง หนาวเป็นบ้า ขนาดลงทุนใส่ยูนิฟอร์มโรงเรียนมาซะเต็มยศนะเนี่ย แถมยังใส่เสื้อกันหนาวของโรงเรียนอีกนะ ขนาดไอ้ยังยังกอดฉันซะแน่นเลย -_- (เพราะไอ้ยังมันซ้อนรถจักรยานมาด้วยต่างหาก แล้วมันก็ไม่มีเสื้อกันหนาวด้วย เพราะว่าไม่ยอมซักเอง) “ถึงแล้วจ้า ยังจ๋าลงไปได้แล้วค่ะ” “ไม่ลง >w<” “ไม่ลงใช่มะ ได้เลย”

พลั่ก!!!!!!!!!!!!!!!!
“แอ้กส์!!!” ไอ้ยังไปลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้น
“พี่อ่ะทำไมเป็นคนแบบนี้ ไม่อายชาวบ้านเหรอ”
“อายสิ>////<”ฉันกระซิบข้างหูไอ้ยัง
“บาย! เอารถไปเก็บด้วยนะ ^^”ฉันตะโกน พร้อมกับวิ่ง
“ว้าย!!!!!!!!”
ซ่า!!!!!!!!!!!!!!!!!!
อุ้ยตาย ฉันชนใครไปวะเนี่ย แล้วเขาจะโกรธไหมนะ
“คุณหนูครับ เป็นอย่างไรบ้างครับ”ฉันค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดู
“เธอซางฮันนาสินะ”เสียงทุ้มๆนี่มัน
กรี๊ด!!!!!!! มินลีจาง คุณชายแห่งบ้านมิน
“เอ่อๆ ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันเช็ดให้นะคะ”
ตายแน่ๆกู กูตายแน่ แงๆ ช่วยด้วย TOT
“ไม่ต้องเช็ดแล้ว!” ลีจางตะโกน
หมับ!!!!

ตอนนี้ร่างกายของฉัน เหมือนว่ามันแน่นิ่งไม่ไปไหน ลิปสติกสีชมพูที่ทามาวันนี้ มันไปอยู่ที่ปากของลีจางแล้ว พอลืมตาขึ้น ฉันก็จูบกับหมอนั่นไปแล้ว “ปล่อยนะ”ฉันผลักลีจาง “เป็นไงล่ะ อบอุ่นน่าดูเลยนะ ^^” “อบอุ่นบ้าอะไรเล่า >////<” ฉันตะโกนพร้อมกับเขินๆ “จำไว้นะ ถ้าเธอมาทำให้เสื้อฉันเปื้อนอีกนะ ฉันก็จะทำแบบนี้อีก!” “อะไรนะ!” ฉันหลับตาปี๋

ตอนที่3

ลืมตาขึ้นมาอีกที อ้าก!!! ไอ้ลีจาง มัน มัน จูบฉันอีกแล้ว
“คิดว่าเธอคงจะชอบสิ่งที่ฉันทำนะ”ลีจางยิ้มแบบเจ้าเล่ห์
“คิดว่าฉันชอบนักเหรอ>///<”ฉันวิ่งหนีไป
“บาย! หวังว่าคงได้เจอกันอีก”ในสถานการณ์แบบนี้ยังจะมาพูดแบบนี้อีก
“นี่ฮันนา ลิปสติกที่ทามาตอนเช้าหายไปไหนหมดล่ะ”อ้าว จางโซยองนี่เอง
“มันหลุดไปตอนที่กินข้าวน่ะ”ถ้าบอกไปว่าลีจางจูบฉัน ก็ตายอ่ะดิ
“เธอได้อยู่ห้องไรอ่ะ”โซยองถาม
“ม.4/6 น่ะ”ฉันตอบ
“จริงเหรอ! ฉันเหมือนกัน ได้ข่าวว่าคุณชายลีจางอยู่ห้องเดียวกับเราด้วย”
กรี๊ด!!!!!! ไม่จริงนะ ฉันต้องอยู่ห้องเดียวกับไอ้บ้าลามกนั่นน่ะ
กริ๊ง!!!!!
“กริ่งดังแล้ว เข้าห้องเถอะ”โซยองพูด
“คาบแรกเรียนอะไรอ่ะ”ฉันถาม
“เดี๋ยวก็รู้เองแหละ”โซยองบอก