คำปรารภ

“ปรารภธรรม” moonstone...
-: แจกันเซรามิคสีเขียวตองสดใส บรรจงจัดด้วยดอกดาวเรืองสีเหลืองสดยี่สิบดอกเป็นที่สวยงามมองดูแล้วช่างน่าชื่นใจยิ่งนัก นำไปกราบเท้าถวายพระอาจารย์ “หนูเคยมาปฏิบัติธรรมที่นี่สองครั้งค่ะหลวงพ่อ ผ่านมาก็เลยมากราบหลวงพ่อค่ะ”พูดคล่องปากดีจัง “ก็ดีแล้ว”พระอาจารย์ตอบด้วยเสียงเมตตา “หลวงพ่อคะหนูขอเรียนถามหลวงพ่อว่า ในสภาวะที่ยุ่งอยู่กับการทำงาน กับลูกๆ ในชีวิตประจำวันที่มีแต่ความวุ่นวายแบบนี้ หนูควรทำอย่างไรให้เข้าถึงสมาธิได้โดยเร็วและไม่เสียเวลามาก คะ ”จะเรียนทางลัดว่างั้น “โยม! เรื่องแบบนี้มันเหมือนน็อตกับสกรู ซึ่งมีเกลียวนอกเกลียวในที่เสมอกัน ทั้งเกลียวละเอียดเกลียวหยาบ จะต้องเข้ากันได้อย่างพอดิบพอดี เกลียวนอกจะหยาบกว่าเกลียวในก็ไม่ได้ จะปีนเกลียวกันมันก็ไม่ใช่ ” เจอเทศน์นิ่มๆ ผู้ฟังนั่งนิ่งจ้องตาหลวงพ่อไม่กระพริบหลวงพ่อได้โอกาสพูดต่อในขณะที่ผู้ใฝ่ธรรมรายนี้กำลังตะลึง “การอบรมอินทรีย์ให้แก่กล้า ต้องอาศัยความเพียร ทำบ่อยๆได้ในทุกอิริยาบถ ทำอะไรก็ทำจริงๆ อ่านหนังสือก็อ่านด้วยจิตใจ ใช้สมองช่วยไตร่ตรอง ไม่จำเป็นต้องเร็วแต่ต้องเด็ดขาดและมั่นใจ ตั้งใจอยู่กับกิจกรรมที่ทำอยู่ตรงหน้า โฟกัสให้ชัดเจนว่าเรากำลังทำอะไร” ผู้ฟังนิ่งงัน หลวงพ่อจึงยกหนังสือพิมพ์มาให้ผู้ฟังลองอ่าน “ได้ตรงกับที่เราต้องการไหม ถ้าอ่านไกลๆแบบนั้น”ต้อนให้ผู้ฟังงงอีก “ไม่ค่ะ”ยังเอ๋ออยู่ “ถ้าเราเอาปากกามาวงรอบข้อความที่เราต้องการอ่านแบบนี้ แล้วเป็นไง ชัดเจนใช่ไหม?” หลวงพ่อต้องสอนคนที่มีภูมิปัญญาแล้วแน่ๆ ถ้าสอนชาวบ้านที่ไม่เคยสนใจธรรมะบ้างเลยก็คงไม่เข้าใจ ผู้ฟังนั่งคุกเข่าประนมมือตลอดการสนทนา จ้องหน้าผู้ให้ธรรมะอย่างตั้งใจเป็นที่สุด ท่านพูดธรรมะได้น่าฟังยิ่งนัก ผู้ฟังจึงเล่าประสบการณ์ที่ผ่านมาให้ท่านฟังบ้าง ท่านบอกว่า “ การเห็นสิ่งที่สวยงามนั้นเป็นบ่วงมาร หลอกให้เราติดอยู่แค่ตรงที่เราชอบใจ อยากได้ อยากเห็นอีก สิ่งที่เห็นก็เห็นเพียงชั่วคราวแล้วก็ดับไป แต่สิ่งที่เราประทับใจเป็นเพียงความปรุงแต่งยึดถือ หลงรัก หลงชอบ หลงติดใจ แบบนี้เป็นทุกข์ หรือเป็นสุข”สอนแล้วก็ย้อนถามพราะเห็นผู้ฟังนั่งอึ้งอยู่ “เป็นทุกข์ค่ะ แล้วการที่ยุงไม่กัดเลยทั้งๆที่นั่งใกล้ๆกับคนอื่นที่โดนยุงกัดจนลายพร้อยไปหมดละคะ” ผู้ฟังตอบพร้อมกับยิงคำถามไปพร้อมๆกัน “นั่นเป็นพลังแห่งเมตตาที่เป็นคลื่นพลังงานในตัวเราในขณะนั้น คิดดูนี่แค่สมาธิระดับต้นๆยังทำให้มีความอัศจรรย์ได้ขนาดนี้ ลองนึกดูว่าถ้าเราเพียรทำไปในทุกอิริยาบถได้ จะให้คุณวิเศษได้แค่ไหน”ผู้ให้ธรรมะได้โอกาสจึงยกคุณความดีแห่งการมีสติเจริญเมตตามากล่าวเน้นลงไปอีก “แล้วอย่างหนูควรทำความรู้สึกที่ตรงไหนในเมื่อลมหายใจที่ถึงกลางกายจับพองยุบไม่ได้ แต่หนูจะรู้สึกที่โพรงจมูก ” ช่างถามได้ถามดี “เรารู้สึกชัดเจนตรงไหนก็จับตรงนั้นแหละ ที่สำคัญ ต้องดูในสิ่งที่ชัดเจนที่สุดก่อน ถ้าอะไรมากระทบแล้วรู้สึกก็กำหนดสิ่งที่มากระทบใหม่ก่อนจนสิ่งที่มาเยือนอ่อนกำลังจึงกำหนดสิ่งเดิมที่เป็นจุดหลักครั้งแรกที่ชัดเจนอีกครั้ง จะทำงานก็กำหนดได้ จะกินข้าวก็กำหนดได้ ให้ต่อเนื่องตลอดเวลา ให้มีสติตลอดเวลา อย่างเราเป็นคนวิจิตรดูจากแจกันที่จัดมาไหว้หลวงพ่อนี่ก็รู้ สวยงามใช่ไหม? เพราะสวยงามเราจึงพอใจ ก็เป็นการปรุงที่ประณีตขึ้นไปอีกขั้น เป็นสังขารปรุงแต่งวิจิตร ” หลวงพ่อพูดสอนพร้อมยกตัวอย่างประกอบให้เข้าใจง่ายขึ้น “แล้วหลวงพ่อมีคำพูดเล็กๆอะไรสักคำไหมคะที่เหมาะสมกับคนอย่างหนู น่ะค่ะ” แล้วก็ยิงสู่จุดมุ่งหมายทันทีนั่นก็คือขอของดีเข้าให้ ตามประสาปุถุชน ผู้ให้ธรรมะในวันนี้จึงหยิบปากกาเขียนคาถาบทสั้นลงที่ด้านหลังซองผ้าป่าให้กับผู้สนใจธรรมะรายนี้พร้อมทั้งบอกว่า “ ท่องให้ขึ้นใจแล้วสาธยายให้ลึกซึ้งจะใช้ได้ตลอดไป” เมื่อได้คาถาบทสำคัญพร้อมกับสนทนาธรรมเป็นเวลาพอสมควรเธอจึงกราบลาหลวงพ่ออย่างนอบน้อมพร้อมกับตรึกตรองไปเกือบตลอดทั้งวัน และคาถาบทสำคัญที่ว่านั้นก็คือ
:- เตสังวูปะสะโมสุโข : ความเข้าไประงับดับเสียได้ซึ่งสังขาร ย่อมเป็นสุข
ดังนี้ แล...
ผู้ใฝ่ธรรมะรายนี้ถึงกับมาตรึกตรองอยู่เนืองๆ แล้วก็ได้คำตอบให้ตนเองว่า “อันตัวของเราเองนี้หรือ ก็คือนักปรุงแต่งที่วิจิตร ปรุงแต่งจากความความคิดแล้วก็เข้าไปติดกับดักของตนเอง นั่นแล ฯ ”
“อย่าทำให้มันมีอะไรทั้งๆที่มันไม่มี”
: อะไรกันนักชีวิต วิจิตรบรรจงลงชื่อ
แต่งสวยแล้วด้วยยึดถือ หาสื่อสาระไม่มี
มันจะอะไรกันนัก เสลาสลักเร็วรี่
ตัวตนของตนเต็มปรี่ ทั้งที่ไม่มีอะไร
สติตัวเดียวสำคัญ จะหันจะคู้ดูไว้
จับจิตให้ชัดลงไป ปัญญาในใจจะมี...