ใครๆก็ไม่รัก

“อริยะขัดขืน” moonstone
-: “จะไปด้วย จะไปกับแม่” เสียงร้องจากเด็กหญิงร่างบอบบางผมยาวถักเปียวิ่งตามแม่ไปตามทางดินเล็กๆหลังบ้านซึ่งเป็นทางเดินเท้าที่เดินได้เพียงแถวเรียงหนึ่ง “อย่าไปเลยลูก มันไกล แดดก็ร้อน เดี๋ยวไม่สบาย” ผู้เป็นแม่พูดแกมดุแล้วมองตาเขียว “จะไป” เด็กหญิงรั้นไม่ยอมท่าเดียว “เอ๊ะ! นี่พูดไม่รู้เรื่องใช่ไหม? เดี๋ยวแม่ตีตายเลย” เจอไม้นี้เข้าไปเด็กหญิงจึงได้แต่ร้องไห้ ไม่ไปก็ได้ แต่สิ่งเธอทำก็คือ ยืนอยู่ตรงนั้นท่ามกลางแดดจ้าตอนกลางวันจนผู้เป็นแม่กลับมาเห็น เด็กหญิงยังคงยืนกลางแดดจนผิวออกอาการแดงไหม้ “ทำไมดื้อแบบนี้ไอ้เด็กโง่” ผู้เป็นแม่ว่าแล้วพลางก็อุ้มลูกเข้าเอวเดินเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว เพราะลูกสาวกำลังเป็นไข้จากการยืนกลางแดดประท้วงผู้เป็นแม่ที่ทิ้งไว้ที่บ้านไม่ยอมให้ไปธุระด้วย ชนะแล้วใช่ไหม? เด็กหญิงร้องไห้ออกมาเพราะขอบตาร้อนผ่าว เป็นไข้บ้างก็ดีแม่จะได้ดูแลหายาให้กิน เช็ดตัวให้ เอามือลูบหน้าลูบหัว และโอบกอดเราบ้าง คิดแล้วน้ำตาก็ไหลเป็นทางด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย หลับพับไปกับบ่าของผู้เป็นแม่นั่นเอง
แม่มีลูกตั้งหลายคน แล้วเด็กหญิงจอมดื้อนี้ก็ไม่ใช่ลูกคนเล็กที่แม่จะต้องคอยเอาใจใส่เป็นพิเศษ ใครจะนึกว่าเด็กตัวเล็กๆหัวโตเกินกำปั้นหน่อยเดียวจะมีความคิดอะไรจนผู้ใหญ่ยากที่จะเข้าใจ ยิ่งผู้ใหญ่สมัยโบราณที่มีลูกเป็นโขยงด้วยแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึง
ภาพในความรู้สึกขณะที่มีไข้สูงนั้น เด็กหญิงเดินอยู่คนเดียวในป่าละเมาะที่ไม่คุ้นชินเลย หลงทางเดินสะเปะสะปะไปด้วยน้ำตาอาบแก้ม แล้วนั่น! แม่ไก่กำลังคุ้ยเขี่ยหาอาหารแล้วร้องกุ๊กๆเรียกลูกน้อยตัวกลมขนปุกปุยประมาณ 7-8 ตัวให้วิ่งเข้าไปเพื่อกินเหยื่อที่แม่คุ้ยเขี่ยไว้ให้ เด็กหญิงเดินเข้าไปใกล้ฝูงไก่ พลันตัวของเด็กหญิงก็เล็กลง เล็กลง จนแม่ไก่กับลูกไก่นั้นโตกว่าเด็กหญิงเสียอีก ต้องแหงนหน้ามองไก่จนคอตั้งบ่า นี่มันอะไรกัน เด็กหญิงร้องไห้อย่างขวัญเสีย แล้ววิ่งหนีกระเซอะกระเซิง แต่ภาพความเป็นจริงก็คือ เด็กหญิงนอนอยู่ใต้ถุนบ้านโดยมีพ่อแม่คอยดูแลเช็ดตัวและพี่ๆน้องๆห้อมล้อมอยู่ แม่เรียกให้คนแก่ประจำหมู่บ้านมาทำพิธีบายศรีสู่ขวัญเพื่อให้หายจากอาการเพ้ออย่างน่าสงสารนั้น หลังจากนั้นอาการป่วยของเด็กหญิงก็ค่อยดีขึ้นเป็นลำดับ แต่ตกกลางคืนพอมีไข้ทีไร เด็กหญิงจะต้องฝันเห็นเส้นผมเล็กๆนั้นค่อยๆใหญ่ขึ้น ใหญ่ขึ้น แล้วกลิ้งจะมาทับตัวเองเสมอ หรือไม่ก็มีก้อนหินจากทุกทิศทุกทางระดมกันมาจะทับหัวจนต้องสะดุ้งตื่นกลางดึก แล้วเหงื่อก็จะออกท่วมตัว พอวันรุ่งขึ้นก็หายเป็นปกติ
ในขณะที่ยืนกลางแดดอย่างเด็ดเดี่ยวนั้น เด็กหญิงไม่รู้หรอกว่า นั่นเป็นการกระทำที่โง่มาก การทำร้ายตนเองเพื่อประชด เพื่อจะเอาชนะ สุดท้ายทั้งสองฝ่ายก็มีแต่แพ้ ผู้เป็นแม่ต้องเสียใจที่เข้าใจลูกผิดและประเมินน้ำใจลูกน้อยไปไม่คิดว่าลูกจะบ้าระห่ำขนาดนั้น ผู้เป็นลูกก็เจ็บทั้งกายแล้วยังเสียใจหลายซับหลายซ้อน
เด็กหญิงคนนั้นคือ ข้าพเจ้าเอง เจ็บไหม??? ที่คิดได้แค่พียงว่า “ ใครๆก็ไม่รัก.”
“ร้าย”
: ร้ายกาจเกินไปหรือเปล่า เจ้าห้าวหาญหรือว่าโง่
ชนะหรือว่าแพ้โชว์ โธ่โถ!ลูกรักของใคร
น้ำตาแม่ไหลอาบหน้า ลูกยาช่างหน้าหมั่นไส้
ใจคอน้อยอยู่เมื่อไร ยืนกลางแดดไหม้ไข้ซม..

“เด็กคนนั้น ยังรั้นเหมือนเดิม” -: “ไม่จริง ชั้นไม่เชื่อนาย ก็ทีนายยังทำอะไรได้ตั้งมากมาย แล้วทำไมชั้นจะทำอย่างนายบ้างไม่ได้ นายดูถูกชั้นอีกแล้วนะ ชั้นเริ่มจะอยากตะบันหน้านายขึ้นมาบ้างแล้วนะในบ้างครั้ง นายมันคนใจดำ ” เสียงที่พูดอย่างรวดเร็วแหบเครือเพราะเต็มไปด้วยความรู้สึกสะใจ เสียใจ ผิดหวังและสะเทือนใจ ความรู้สึกเดิมๆเริ่มกลับมา “ใครๆก็ไม่รัก” นี่คือเสียงในใจที่คอยย้ำเตือนตนเองเสมอในเวลาที่รู้สึกผิดหวัง หรือมีเรื่องขัดแย้งทางจิตใจกับใครก็ตาม เธอจะไม่ประจันหน้า แต่เธอก็ไม่เคยหนี เพียงแต่อยู่ในที่ที่ควรอยู่ เธอกล้าหรือขลาดกันแน่ แล้วจะมีสิ่งใดที่จะช่วยเปิดจิตใต้สำนึกของเธอให้ได้เรียนรู้ที่จะยอมรับและเข้าใจตนเองอย่างแจ่มแจ้งสักที บางครั้งที่เธอนิ่งสนิท ดูเหมือนจะมีเกราะบางอย่างป้องกันตนเองขึ้นมา ความสุขอย่างล้ำลึกจากความเงียบที่นิ่งและว่างเปล่าซึ่งเกิดขึ้นเพียงชั่วคราวแบบที่คนส่วนใหญ่ไม่สามารถเข้าใจทำให้เธอรู้สึกว่าสิ่งนั้นกลับมีคุณค่ายิ่งนัก แม้คนทั่วไปจะเห็นว่าเธอเพี้ยนหรือหลุดโลกไปแล้วก็ตาม “ใครๆก็ไม่รัก” เธอมักทำตัวให้คนสูงวัยเอ็นดูได้อย่างสนิทใจ เพราะเธอไม่ต้องการอะไร เธอชอบเย้าแหย่กับเด็กที่มอมแมมติดดินมากกว่าที่จะโอ๋พวกคุณหนูลูกท่านผู้ยิ่งใหญ่ทั้งหลาย เธอเลือกเล่นกับหมาสกปรกมากกว่าหมาไฮโซหูตูบแสนสำอางและเชิดเริดหยิ่ง เท่ห์มั้ย? เพราะเธอน่ะมีแต่ความจริงใจ ไม่ชอบแสร้งแสดงละคร ก็แค่นั้น สุดท้ายแล้ว เธอจะตายอย่างไรเพราะ “ใครๆก็ไม่รัก” แต่ตัวเธอเองกลับรักใครๆได้อย่างมากมาย ถึงแม้ว่า “ใครๆก็ไม่รัก” ก็ช่างหัวมัน...
“ทำไม?”
: นายรักชั้นบ้างรึเปล่า อย่างเรามิตรกันแบบไหน
นายชอบทะเลาะขัดใจ นายชอบจะให้คะแนน
นายประเมินใจชั้นผิด นายคิดแต่จะมีแผน
นายชอบแต่จะบี้แบน นายแสนจะไม่เข้าใจ
นายช่างตื้นติดที่ขอบ นายไม่ชอบทะลวงไส้
นายไม่เข้าใจอะไร นายมันเป็นคนใจดำ
ชั้นรักนายก็แค่รัก นายจักคิดยิ่งถลำ
จะซ้ำจะยำขย้ำ จะทำให้เป็นอย่างนาย